Digsuster

▶

▶ 26.3K ❤ 0 💬 0

Wilde Dinge is nie ’n song oor boosheid of demone nie. Dis ’n song oor introspeksie. Oor daardie plek waar jy ophou weghardloop van jouself. Waar jy stil genoeg raak om te hoor wat jou donker al lankal probeer sê. Waar jy besef jou shadow is nie altyd daar om jou te vernietig nie, soms wys dit net vir jou waar jy nog nie eerlik met jouself was nie. Ek het lank gevoel asof my storm in klein boksies gedeel moes word. Asof my donderweer te veel was. Asof my wind gesteel is voordat ek kon leer hoe om hom self te dra. Maar party van ons is nie gemaak om mak te wees nie. Ons soek nie mense wat met hulle kaggel in ons grotte kom loop en vir ons sê hoe om lig te wees nie. Ons soek nie die son om ons donker te doop nie. Ons wil net hê mense moet verstaan: ware introspeksie is nie altyd mooi of gemaklik nie. Soms beteken dit jy gaan sit in die skadu en kyk jou eie wilde dinge in die oë. Hierdie song is vir die mense wat te diep voel, te veel sien, te lank gedra het, en tog bereid is om binne toe te kyk Uit op alle platforms! Gaan gee hom liefde asb. https://open.spotify.com/album/2LoSCafcuLzHaihIqzTsam #Digsuster #nuwemusiek #Afrikaansetreffers #digsustersonglist #wildedinge

▶

▶ 16.3K ❤ 0 💬 0

**VOLGENS HOM** Hierdie liedjie gaan nie net oor die verskil tussen twee mans nie. Dit gaan oor wat gebeur wanneer iemand jou so lank laat voel jy is te veel, dat jy begin om jouself kleiner te maak. Jy praat sagter. Jy vra minder. Jy hou jou trane terug. Jy speel nie meer jou favourite liedjie so hard nie. Jy begin verskoning vra vir jou hart, jou vreugde, jou vrese en alles wat jou anders maak. Later besef jy nie eens meer hoeveel van jouself jy weggegee het om in iemand anders se wêreld te probeer pas nie. Die pienk pophuis in die video verteenwoordig daardie lewe. Dit lyk mooi en perfek van buite, maar binne is daar nie genoeg plek vir jou volle menswees nie. Jy moet jou knieë intrek, jou skouers buig en al jou groot dele kleiner vou net om daarbinne te kan bly. Die man in die tweede helfte kom my nie red nie. Hy besluit nie wie ek moet wees nie. Hy maak net die deur oop, hou die muur vas en gee my ruimte om self uit te stap. Dít is hoe liefde veronderstel is om te voel. Iemand wat jou liefhet, laat jou nie skaam voel oor hoe diep jy voel nie. Hulle laat jou nie glo jou persoonlikheid, jou stem of jou drome is ’n probleem wat reggemaak moet word nie. Hulle probeer jou nie kleiner sny sodat jy makliker in hulle lewe kan pas nie. Hulle maak plek. **Volgens Hom** gaan oor die verskil tussen iemand wat jou deur sy kritiek laat verdwyn en iemand wat na jou volle hart kyk sonder om daarvan weg te skram. Maar hierdie lied se grootste liefdesverhaal is steeds die een tussen jou en jouself. Die oomblik wanneer jy ophou om jou waarde deur iemand anders se oë te probeer meet. Die oomblik wanneer jy die dele wat jy weggesteek het, weer terugvat. Die oomblik wanneer jy besef jou emosies is nie ’n swakheid nie. Jou sagtheid is nie iets om oor skaam te wees nie. Jou kompleksiteit maak jou nie moeilik om lief te hê nie. Jy was nooit te veel nie. Jy was net te lank in plekke waar daar nie genoeg ruimte vir jou was nie. Hou op om jouself kleiner te maak vir mense wat net die maklikste weergawe van jou kan hanteer. Neem jou plek terug. Speel jou liedjie hard. Voel alles. Wees volledig. En kies jouself, selfs wanneer iemand anders jou nie kon kies sonder om jou eers te probeer verander nie. #NewMusic #AfrikaanseMusiek #SouthAfricanMusic #VolgensHom #Digsuster

▶

▶ 12.7K ❤ 0 💬 0

“Sterre Kind” gaan oor daardie gevoel wat sommige van ons al van kleins af ken. Dat jy tussen mense kan staan en steeds voel jy pas nie heeltemal nie. Jy is die kind wat te veel droom, te veel dink en vrae vra wat ander mense ongemaklik maak. Jou idees is vreemd. Jou verbeelding loop verder as wat mense verstaan. Jy voel dinge diep en merk dinge op wat ander maklik miskyk. Later kry jy name daarvoor. Te sensitief. Te intens. Te vreemd. Te veel. Dalk word jy die swart skaap. Die een wat nie mooi by die familie, die skool, die kerk, die werk of die wêreld se idee van “normaal” inpas nie. So begin jy jouself kleiner maak. Soos ons grootword, word ander mense se vrese, oortuigings en reëls oor ons gegiet. Hulle vertel ons wat moontlik is, wie ons behoort te wees, wat aanvaarbaar is en watter dele van onsself ons eerder moet wegsteek. En stadig bou ons ’n dop. Die dop is gemaak uit al die kere wat ons stilgebly het om aanvaar te word. Al die kere wat ons onsself bevraagteken het omdat iemand anders so seker van hul waarheid was. Al die dele wat ons moes wegpak om veilig, geliefd of verstaanbaar te wees. Maar die ware self verdwyn nie. Daar bly altyd iets wat trek. ’n Stil calling. ’n gevoel dat daar meer is. Asof daar ’n dun goue draadjie van jou af loop na die sterre, na jou siel, na iets groter as die klein lewe waarin almal jou probeer pasmaak. Jy voel dit wanneer jy jonk is, lank voordat jy die woorde daarvoor het. En omdat niemand anders dit lyk of hulle voel nie, laat dit jou soms nog meer alleen voel. Dan gebeur daar iets. Trauma, verlies, uitbranding, ’n verhouding, ’n trigger of net een oomblik wat jou laat besef: Ek kan nie meer aanhou leef volgens ander mense se weergawe van die waarheid nie. Daardie kraak voel aanvanklik soos alles wat breek. Later besef jy dit was die dop wat begin oopgaan het. Jy begin vra waar jou beliefs vandaan kom. Watter dele van jou lewe werklik joune is. Hoeveel van jou gedrag uit vrees kom. Hoeveel keer jy jou grense weggegee het om mense gemaklik te hou. Boundaries raak dan nie mure nie. Dit word die plek waar jy uiteindelik kan hoor wat binne jou aangaan sonder dat almal se stemme dit oorverdowend maak. En wanneer jy regtig begin binne kyk, ontmoet jy nie ’n nuwe mens nie. Jy ontmoet die een wat nog altyd daar was. Die dromer. Die denker. Die sensitiewe een. Die vreemde een. Die siel wat nooit gebreek was nie, net toegemaak. Die wêreld begin dan amper soos ’n fliek voel. Almal kyk na die skerm. Hulle volg dieselfde storie, dieselfde rolle en dieselfde reëls. Maar jy kan nie meer net saamkyk en maak asof dit alles sin maak nie. Jy begin die patrone raaksien. Die performance. Die maniere waarop mense mekaar leer om klein en bang te bly. Jy kyk nie meer net na die fliek nie. Jy kyk na die mense wat daarna kyk. En jy besef jy het nie wakker geword omdat jy beter as hulle is nie. Jy het net begin onthou dat daar ’n groter waarheid binne jou leef as die een wat aan jou geleer is. Die antwoorde was nooit heeltemal buite jou nie. Die goud was nog altyd onder die klip. Die draad was nog altyd daar. Die siel het nog altyd geweet. “Sterre Kind” is vir die mense wat hul hele lewe lank gevoel het hulle kom van êrens anders af, al staan hulle met albei voete hier. Vir die mense wat moeg is om hul lig kleiner te maak. Vir die mense wat begin besef dat hulle nie hier is om perfek in die wêreld se storie te pas nie. Miskien is ons hier om ons eie een te onthou. #SterreKind #Digsuster #NuweMusiek #AfrikaanseMusiek #AfrikaanseKunstenaar #Awakening #HigherSelf #ShadowWork #InnerlikeWerk #WareSelf #SelfOntdekking #Boundaries #Empath #SwartSkaap #DromersEnDenkers #TeVeel #GoueDraad #TraumaHealing #InnerlikeWêreld #MusiekMetBetekenis